اکنون خدا پيش چشاته،مگه نه
گفته بودي که توي هرم صداته،مگه نه
غم نخور اگه نديديش که بهت گفته بودم
که خدا هر چي باشي،بازم باهاته،مگه نه
وقتي که گير مي کني سراغ اون فقط مي ري
باورت مي شه که اون خود خداته،مگه نه
وقتي که دل مي گيره همش شکايت مي کني
اون موقع خوب مي دوني که نينواته،مگه نه
هر کسي جايي داره که دل واسش پر مي زنه
هر کسي جايي داره که دل واسش پر مي زنه
همه ي دل تو هم تو کربلاته،مگه نه
درد دل داري مي خواي عقده هاتو باز کني
با خدايي که درست پيش چشاته،مگه نه
غم،غم نخور اگه نديديش که بهت گفته بودم
که خدا هر چي باشي،که خدا هر چي باشي
هر چي باشي،بازم باهاته،مگه نه

ترانه سرا فرزاد حسنی

سلام دوباره آمدم کلی کار دارم ولی خوب دلم نیومد تو این روزای آخر به اینجا سر نزنم نمی دونم دیگه کی می تونم بیام و آپ کنم شاید یه مدت طولانی نباشم شاید خیلی زود دوباره بیام از دوستایی هم که بهم سر
می زنن همین الان تشکر می کنم

ماجرای اینکه  دارم اینجوری ازتون خداحافظی می کنم اینه که  داریم جابه جا می شیم و خونه جدید تلفن نداره و من مجبورم از این نعمت بزرگ محروم بشم اهل کافی نت رفتنم نیستم شاید از دانشگاه یه سر بزنم ولی خوب اونجا شاید نتونم آپ کنم ولی سعی ام و می کنم . ولی دیر به دیر پیش میاد .

دعا کنین که زود زود تلفن بخریم .

راسی چون ماجرا اینجوری شده یه خبر نامه میذارم که توش عضو بشن تا هر وقت آپ کردم خبرتون کنم . چون اگه از دانشگاه بخوام آپ کنم و بخوام تک تک همه دوستامو اینجوری مثل الان خبر کنم باور کنین غیر ممکنه چون باید از یه کلاس جا بمونم . پس توی خبر نامه عضو بشین.

لب می گزد و دست بر دست می زند از افسوس ، و احساس می کند که هیچ حسرتی غم انگیز تر از این نیست که در آدمی،توان و بضاعتی،برای جبران محبت دیگران نباشد .

درد هايم را در ماتمکده دل ميسوزانم ولي لبخند ميزنم هرگز....نمي گويم دلتنگم !

هیچ وقت به خودت مغرور نشو
برگ ها همیشه وقتی می ریزن كه فكر می كنن طلا شدن!!!

زندگي مثل پيانو است، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها. اما زماني مي توان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي.

                       به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم

       شیشه قلبم

                        آنقدر نازک شده که با کوچکترین تلنگری می شکند

       دلم می خواهد

                          فریاد زنم اما واژه ای نمی یابم

                               که عمق دردم را در فریاد منعکس کند

                      فریادی در اوج سکوت

        که همیشه برای خودم سر داده ام

                                                دلم به درد می آید

                                        وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم

           کاش

                  می شد پرواز کنم                                  

              پروازی

                            بی انتها تا رسیدن به ابدیت

              کاش

                          می شد در هجوم بی اندازه درد خودم را پیدا کنم

          نفرین به بودن

                      وقتی با درد همراه است

                                         بغض کهنه ای گلویم را می فشارد

               به گوشه ای پناه می برم

             کاش

                 اینبار

                        هم

                            کسی

                                   اشک هایم

                                                 را

                                                      نبیند .

خدایا!...

         وقتی که دل گرفته است و

غمخوار

وقتی سوختن تنها علاجش ساختن است

                                                                              وقتی آرزو داشتن

                        پایانش از یاد بردن است

                             وقتی در همه راهها

        چاهی پنهان است

                               وقتی آسمان

 بالای سرت

                                                   از دود دلهای گرفته

                              سیاه است

به چه می توان.....

                                            به چه می توان.....

                                                                                  دل خوش کرد؟؟؟

دلم گرفته ...

روزا بازم دارن زود میگذرن هرروز مثل دیروز ... تکراری شده همه چیز زندگی تکراره ... هر روز همه آدما صبح از خواب بیدار میشن یه لقمه نون می خورم میرن دنبال کارشون همون کاری که دیروز و دیروزها ی گذشته انجام دادن همه خسته و دل مردن کاش .....

اما خوب... من از گذر عمرمم می ترسم ... از آینده نا مشخص از سرنوشت از همشون
 می ترسم

واقعا چقدر ثانیه ها نامردند
گفته بودند که بر می گردند
بر نگشتند و پس از رفتنشان
عقربه ها بی جهت می گردند

می خوام داد بزنم که اما وقتی کسی نیست که به دادم برسه پس داد نمی زنم  شاید از سکوتم بفهمند که چقدر درد و غم تو وجودمه !

من  ترجيح مي دهم طوري زندگي كنم كه گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم كه نيست، تا اين كه طوري زندگي كنم كه انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم كه هست.

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز پی آبی

ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم

چشمهایم به امید ها خیره می شود

به موجهای زندگی می اندیشم

می اندیشم به خوشی

از کجا عبور خواهم کرد

آیا خواهم گذشت از انبوه سیاهی

آیا خواهم شنید صدای پریدن

انگار دنیا می خواهد بلغزد

گویا عمر تضمینی ندارد

از کجا بدانم دستهایم خواهد گرفت

شانه ای را محکم

ابرها می گذرند

برگها می ریزند

زیر پاهامان شکافی است

پنهان زیر خاشاک تقدیر

اگرچه روزهاب تازه می شکفند

ولی حضور من در این منتها ثابت نخواهد ماند

بر پیشانی آسمان نوشته اند

زندگی یک قدم است تمام می شود همه چیز

آنچه در همسایگی خاک است می خشکد

 ای آدم بکوش ، بکوش

که رقص تو از پا خواهد افتاد

 امتداد عشق نا مشخص است

 گام بردار ازپشت خانه خواب ها

به سراغ ریشه های حیات برج معراج همین نزدیکیست

سلام خیلی وقته که آپ نکردم

دلم واسه اینجا تنگ شده بود چیکار کنم سرم شلوغه دو روز در هفته کلاس دارم یکشنبه ها و چهارشنبه ها  صبح زود می رم شبم بر می گردم  جاده ام که درازه سخته ولی خوب بد نمی گذره از این بابت که دوباره سر کلاس می شینم و درسای تازه یاد می گیرم خوشحالم اما از این بابت که رشته مورد علاقه ام قبول نشدم ناراحتم هیفم میاد واسه اون همه فیزیک و شیمی وجبر و هندسه ای که خوندم آخه فیزیک و شیمی و... اینا به رشته حسابداری ربطی نداره یه ریاضیه که تو بیشتر رشته ها کاربرد داره تازه اینجا همون ریاضیاتی رو درس می دن که اکثرشو تو دبیرستان یاد گرفتیم در کل بد نیست من ازش زیاد خوشم نمی آمد ولی دارم سعی می کنم بهش علاقه نشون بدم تا آسون  بگذره  .

راسی یک شنبه امتحان دارم اصول حسابداری 1 درس بدی نیست ولی استادش بدجنسه دو جلسه آمده 4 فصل درس داده می خواد امتحان بگیره برام دعا کنین

دیروز به وبلاگ نسیم سر زدم یه چیزای درباره روزای آخر تابستون و شلوغی بچه مدرسه ای ها نوشته بود و یه خورده از بچگی های خودش دلم خواست منم بنویسم از بچگیهای خوردم از شروع مدرسه ام .

من وقتی رفتم برای ثبت نام کلاس اول خیلی کوچولو و ریزه بودم قد و قوارم اندازه یه بچه ۴-۵ ساله بود اصلا به یه بچه ۶ ساله نمی خوردم مامان بهم گفته بود وقتی رفتی توی دفتر بلند سلام کن

خلاصه رفتیم توی دفتر بلند سلام کردم توری که فک کنم همه درو دیوارای مدرسه هم صدامو شنیدن معلما و مدیر ازم خوششون آمد یه چند تاسوال ازم پرسیدن مثه این که اسم بابات چیه؟ و از این جور سوالا جواب دادم و ثبت نام کردم خیلی خوشحال بودم من مدرسه رو خیلی دوس داشتم برای خرید مدرسه هم عجله داشتم بچه اول بودم وشوق و اشتیاق مامانم هم زیاد بود اونم مثه من عجله داشت کیف کفش دفتر مداد پاکن و... خیلی چیزای دیگه مانتو مدرسه ام رو هنوز دارم آخه هم یادگار مدرسه ام هم یادگار زندایی پدر بزرگمه من دوسش داشتم مانتو مدرسه ام رو برام دوخت خیلی قشنگ از این مانتو جدیدا که تازه گیها مد شده می پوشیم بهمون قشنگی فک کنم ۲متر پارچه بود که دوتا مانتو و شلوار برام شد فک کنین من چقدر کوچولو بودم از همه هم کلاسیام کوچیکتر بودم توری که بعد از نشستن پشت نیمکت نمی تونستم روی میز بنویسم واسه همین همیشه وایساده می نوشتم ولی هیچ کسی شاکی نمی شد قدم کوتاه بود همون روز شکوفه ها با  یه دختر خیلی خوشگل به اسم فرحناز حیدری دوس شدم دوستیمون خیلی کوتاه بودبعد از دوسال دیگه هرگز نمی تونم ببینمش مگه اینکه اون دنیا شاید اونجا هم نبینمش آخه اون بچه بود که فوت کرد ۸ سالش بود بچه ها هم که پاکن جاشون تو بهشته

فقط با بچه زرنگا دوس بودم مرضیه حسنی زهرا و زهره فصیحی و فتانه زرین نژاد و چند تا دیگه همین

 فک کنم یه خورده بامزه بودم کارای بامزه می کردم مثلا همیشه تو کیفم آیینه وشونه و کلی گل سر رنگارنگ داشتم هیچ وقت سر کلاس مقنعه سرم نبود همین کارم باعث شده بود که وقت کلاس گرفته بشه چون شاگرد زرنگ بودم معلم زیاد بهم گیر نمی داد ولی می گفت شاید یه سری از بچه ها نتونن این همه گل وگیره بخرن و استفاده کنن!یه چیز دیگه خیلی هاتم بخش بودم و هستم هرکی از یه چیزی که داشتم خوشش می آمد بهش می دادم مامانم از دستم شاکی بود تنها چیزایی که به هیچ کس نمی دادم کتابام بود می ترسیدم گم بشن اینو هم مامانم گفته بود وگرنه فک کنم کتاب هامم می بخشیدم چون ترسونده بودم و گفته بود اگه گم بشن دیگه نمی تونی درس بخونی منم ساده می ترسیدمدر کل روزای بچگی کلی قشنگه با کلی خاطره رنگارنگ که همشونو باید حفظ کرد اون روزا می گفتم کاش زودتر بزرگ بشم و دکتر بشم آخه عمو دانشجوی پزشکی بود وقتی می خواستم درس بخونم می رفتم اتاق اون بلند درس می خوندم مثل حالا ولی خوب زیاد اذیت نمی کردم ولی بعد ها وقتی رفتم دوم سوم دبستان گفتم می خوام ریاضی بخونم دوس داشتم مهندس بشم اما حالا حسابدار می شم می بینین چه روزگار عجیبیه

تو این چند روزی که نبودم یه خورده سرم شلوغ بود جمعه تا دوشنبه مهمون داشتیم .

یکشنبه با دختر ام رفته بودم خرید که سه تا از دوستامو بعد سه سا ل دیدم 

خیلی خوشحال شدم

سه سنبه رفتم قزوین برای ثبت نام وای نمی دونین راهش خیلی دوره جادشم خشک و بی آب و علفه من که خسته شدم بلاخره ثبت نام کردم

اونجا گفتن پنج شنبه دوباره بیاین رفتیم خبری نبود کارت و برنامه دادن همین خوب می تونستن همون روز ثبت نام بدن تازه شانس آوردم دیرتر رفتم باید ساعت ۴ می رسیدم من ۵.۳۰ رسیدم زبون روزه همه چی دادن غذا شیر کاکائو زولبیا بامیه ولی من هیچی نخوردم چون هردم بیل بود یعنی زیاد شلوغ بود تازه من تولد دعوت بودم وقتی رسیدم ساعت ۱۱.۳۰ بود همه جشن تموم شده بود

دوباره آمدم .

نمی دونم چه حالی دارم نه خوشحالم نه ناراحت

جواب کنکور بلاخره امدمن سراسری قبول شدم حسابداری قزوین

حالا به نظر شما ها برم یا نه

خودم که فکر می کنم برم

دلم می خواد بدونم اون دوستایی که مثه من کنکوری بودن چیکار کردن

*****

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدرستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد.

*****

مراقب گرمای دلت باش تا کاری که زمستان با زمین کرد زندگی با دلت نکند .

*****

گلهاي ياس تو باغچه غروبا بونه ميگيرن همشون يه عهدي بستن سر خاك تو بميرن .

*****

سنگی که طاقت ضربه های تیشه رو نداره تندیس زیبایی نمیشه از زخم های تیشه خسته نشو که وجودت شایسته تندیسی زیباست

*****

پلکهای مرطوب مرا باور کن ، این باران نیست که میبارد ، صدای خسته ی من است
که از چشمانم بیرون میریزند.

*****

هميشه خودم را در پس يک درد تنها ديده ام گویی وجودم در پای اين در جامانده بود آيا زندگی ام صدايی بی پاسخ بود؟!

 که در کنج تنهایی خود برای گلهای پرپر شده

 با کبوتر های بال شکسته و پروانه های سوخته دل حرف های تنهایی را
 می نویسد

گلهای باغ پرپر شدند کسی باور نکرد پرپر شدنشان را

 کبوترهای بال شکسته ، به سرزمین ما آمدند کسی دوا نکرد دردشان را

 پروانه ها سوختند کسی خاموش نکرد شمع ها را

من در تنهایی خود فراموش شدم کسی باور نکرد آرزوهایم را

کاش

 می شد برفراز قله همیشه سبز آرزوهایم بایستم

 و

 با تمام وجود فریاد بزنم

 که

دیروزهای زندگیم را دوست داشتم

چرا رهایم کردند ؟

چرا باور نکردند این خسته دل را این همیشه تنها را ؟

شاید ...

شاید آرزوها دیگر سبز نباشند

 شاید دیروزها

 خاطره ها

غبار گرفته باشند

و

 شاید

 من

 در لحظه های تنهایی غرق شده باشم

خسته ام

دلخورم

از خدام

این روزا حس وحال نوشتنو ندارم بعد ازاین همه ..................................................... خودمم نمی دونم

نمی دونم چم شده .... این روزا سخت می گذره .... فکرم ... ذهنم ... مشغوله ... نمی دونم شاید آنتنام قاطی کرده شاید احتیاج به یه برنامه جدید دارم ... باید ویندوزمو عوض کنم منظورم همون فکر ونگاهم به زندگیه

همه دورو برم هستن اما تنهام خیلی تنهام ... دیگه این تنهایی تبدیل شده به یه باتلاق که داره منو تو خودش فرو می بره و هر لحظه ام منو بیشتر تو خودش غرق می کنه کاش مثه دریا بود وسعتش به اندازه ی دریاس اما زیبایش نه زیبایی نداره باتلاق که زیبا نیست  دوس دارم عوضش کنم تنهاییام رو می خوام شاد کنم رنگش بزنم یه خونه تکونی شدید ... میدونی خونتکونه سخته اما از تنهایی من خونتکونی کردن سخت نیست می خوام یه رنگ شاد بهش بزنم می خوام یه صفایی بهش بدم دیگه ازش خسته شدم ...